Kış gelmemiş bu sene, ben karın hayalini kurarken uzaklarda, eldivenlerimi bile kullanamıyorum
Kışı sevmiyorum demiştim ya geri alıyorum kar’ı izlemek istiyorum tüm kar taneleri gibi eşsiz olmak istiyorum ben kışı geri istiyorum
21 Aralık 2009
Çelişki
Zaman ne kadarda çabuk geçiyor, arkasına bakmadan günlerimi alıp götürüyor gençliğimi hayallerimi
Yapmak istediklerimi düşünmekten yapmaya zaman kalmıyor, rüya görmekten zevklerimden aslında zevk olmaması gereken,
Uyku çalıyor tüm zamanımı, hayatımı
Öylesine iki satır karalıyorum geceleri, bir şeyler yaptığımı zannedip
......... bu çatışma olmadan ben, ben olabilir miyim?
Çelişki mi beni ilerleten ben yerimde durduğumu zannederken
Yapmak istediklerimi düşünmekten yapmaya zaman kalmıyor, rüya görmekten zevklerimden aslında zevk olmaması gereken,
Uyku çalıyor tüm zamanımı, hayatımı
Öylesine iki satır karalıyorum geceleri, bir şeyler yaptığımı zannedip
......... bu çatışma olmadan ben, ben olabilir miyim?
Çelişki mi beni ilerleten ben yerimde durduğumu zannederken
10 Aralık 2009
daüssıla
Yolculukların en zor yanı, dönüş için toparlanmaktır, evlerde en çok da otellerde bir şeyler unutmaktan korkmak, yatağın altına yüz kere bakmak, çekmeceleri bin defa kontrol etmektir, paranoyak oldum deyip, bakmadığın dolapta mutlaka bişeyler unutmaktır.
Son günlerin en garip tarafı buraya bir daha ne zaman gelirim, her şeye rağmen güzel bir şehir diye düşünürken hırsızların saldırısına uğramak
Eve dönüşün en güzel tarafı ise kendi yatağında uyumaktır.
Son günlerin en garip tarafı buraya bir daha ne zaman gelirim, her şeye rağmen güzel bir şehir diye düşünürken hırsızların saldırısına uğramak
Eve dönüşün en güzel tarafı ise kendi yatağında uyumaktır.
03 Aralık 2009
Elveda Buenos Aires
Buenos Aires'teki evim, saatler sonra benim olmayacak
Yollarını unutacağım belki, anılarını
Soğuk gecelerini
Evlerde neler bırakıyoruz, şehirlerde
Acılarımızı, kahkahaları, aşkları
Bir parçamızı bırakıyoruz geçtiğimiz her yerde
İnsanlarını kendi kaderlerine
güneş belki bir gün gerçekten doğar bu topraklara
o gün gülümser insanları
Yollarını unutacağım belki, anılarını
Soğuk gecelerini
Evlerde neler bırakıyoruz, şehirlerde
Acılarımızı, kahkahaları, aşkları
Bir parçamızı bırakıyoruz geçtiğimiz her yerde
İnsanlarını kendi kaderlerine
güneş belki bir gün gerçekten doğar bu topraklara
o gün gülümser insanları
o gün ben de dönerim
25 Kasım 2009
gün
Bir gün belki ben de değişebilirim, içimdeki umudu öldürmese hayat
Çiçeklerim solmuş; yansımamı unutmuşum kendi vücudumu; sesim bile yabancı, cümlelerim. Dilleri unutmuşum, kelimeleri
Kabuslar bitmiyor gün gece fark etmeden
Ben bile dönemezken gidenler gelir mi ki geri
Çiçeklerim solmuş; yansımamı unutmuşum kendi vücudumu; sesim bile yabancı, cümlelerim. Dilleri unutmuşum, kelimeleri
Kabuslar bitmiyor gün gece fark etmeden
Ben bile dönemezken gidenler gelir mi ki geri
18 Kasım 2009
bir eski zaman şarkısı
Küçük mucizeleri hayatın, yaşamaya değdiren
gündüzleri gecelerin,
tükenmişlikler biriktiği zaman, kaybedecek birşeyimiz kalmayınca, gözümüzü karartınca, gerçekten koşmaya başlayınca hayallerimizin peşinden, belki gerçek olur tüm rüyalar, yıldızlara bile ulaşabiliriz,
gündüzleri gecelerin,
tükenmişlikler biriktiği zaman, kaybedecek birşeyimiz kalmayınca, gözümüzü karartınca, gerçekten koşmaya başlayınca hayallerimizin peşinden, belki gerçek olur tüm rüyalar, yıldızlara bile ulaşabiliriz,
12 Kasım 2009
koşar adımlarla zaman
Geceleri düşlemiştim, koşmayı sokaklarda, özgürlüğü; Büyümeyi istemiştim uzanamadığım raflara ulaşmayı, dikkate alınmayı…
Şimdi ilk beyaz saç teline bakarken; deneyimlere, başaramadıklarıma ama pes etmeyişime;
ben hala aynıyım; yüzüm değişiyor belki vücudum ama ruhum hala iki yaşında kırmızı spor ayakkabılarıyla zıplıyor, ben hala daha yüksekteki raflara ulaşmak istiyorum -ayaklarım gittikçe kaysa da...
Zaman koşuyormuş, ben benimle yürüdüğünü zannederken
Şimdi ilk beyaz saç teline bakarken; deneyimlere, başaramadıklarıma ama pes etmeyişime;
ben hala aynıyım; yüzüm değişiyor belki vücudum ama ruhum hala iki yaşında kırmızı spor ayakkabılarıyla zıplıyor, ben hala daha yüksekteki raflara ulaşmak istiyorum -ayaklarım gittikçe kaysa da...
Zaman koşuyormuş, ben benimle yürüdüğünü zannederken
08 Kasım 2009
rastlantı
Hayat sürprizlerle dolu;
Kasım ayında yazı beklerken, gittikçe yoksulaşan Buenos Aires'te küreselleşmenin dünyayı nasıl kurtardığını okurken Mirkelam'ın bu yediğimiz elma değil ayva şarkısını dinlemek
bu bir mesaj mı yoksa basit bir rastlantı mı?
Kasım ayında yazı beklerken, gittikçe yoksulaşan Buenos Aires'te küreselleşmenin dünyayı nasıl kurtardığını okurken Mirkelam'ın bu yediğimiz elma değil ayva şarkısını dinlemek
bu bir mesaj mı yoksa basit bir rastlantı mı?
05 Kasım 2009
duman
kayboldum, hayır yanlış yola sapmadım; rotasız kaldım denizin ortasında
tüm haritalar anlamsız, sözler rüzgarda kayboluyor
renkler solmuş, ay artık aydınlatmıyor
gözyaşları yağmura karışmış
kalemimi kırmış hayat
hapsetmiş beni
- gerçekte hiç sevmemiş beni
tüm haritalar anlamsız, sözler rüzgarda kayboluyor
renkler solmuş, ay artık aydınlatmıyor
gözyaşları yağmura karışmış
kalemimi kırmış hayat
hapsetmiş beni
- gerçekte hiç sevmemiş beni
28 Ekim 2009
melankoli
Bu şehirde birşeyler var, hiçbir yerde var olmayan
Melankoli,
Hüzün, insanı dibe sürükleyen
Sokaklarında aşıkları öpüşür
Sokaklarınnda insanları uyur
Umutların çöküş yeridir Buenos Aires
Ne hayallerimiz vardı oysa; yeni dünyaya dair, yeni bir hayata
Başlangıçların yurdu değil burası, sonların...
Kimse buraya ait değil ama hepimizin evi Arjantin
Melankoli,
Hüzün, insanı dibe sürükleyen
Sokaklarında aşıkları öpüşür
Sokaklarınnda insanları uyur
Umutların çöküş yeridir Buenos Aires
Ne hayallerimiz vardı oysa; yeni dünyaya dair, yeni bir hayata
Başlangıçların yurdu değil burası, sonların...
Kimse buraya ait değil ama hepimizin evi Arjantin
25 Ekim 2009
fragman
adına ne dersen de sadece gerçeğin yansıması,
kontrol edemediğimiz
uğruna yazılan satılar, uykusuz geceler;
anılar hafızalarda başa saran
Kaderin üzerindeki hakimiyetimizi kaybettiğimiz zaman, büyüdükçe, kabullendikçe, tembelleştikçe
Silkinip atmak gerek bu kefeni vücudumuzda örmeye başlayan
hikayeler gerçek olsa, sonları olmadan
sen her satırda yazdığım, her mısrada hayalimdeki adam
bir düşü sevmek kolay,
sana dokunmak kadar olmasa da
kontrol edemediğimiz
uğruna yazılan satılar, uykusuz geceler;
anılar hafızalarda başa saran
Kaderin üzerindeki hakimiyetimizi kaybettiğimiz zaman, büyüdükçe, kabullendikçe, tembelleştikçe
Silkinip atmak gerek bu kefeni vücudumuzda örmeye başlayan
hikayeler gerçek olsa, sonları olmadan
sen her satırda yazdığım, her mısrada hayalimdeki adam
bir düşü sevmek kolay,
sana dokunmak kadar olmasa da
20 Ekim 2009
dağ insaları
-Rüzgar estikçe var oluruz, yağmur yağdıkça; sevdikçe ölürüz, sevildikçe yaşarız-
Umutsuz bir şehirde, çıkışı olmayan; acılar cebimde taşıdığım çünkü sırtımda kitaplarım
Kırmızı bir bahar soluk akşamlarda, tozlu toprak bir yolda
Korkarken uçurumdan aşağıya bakmaya
Ölümmü düşündüğün geride bırakacakların mı
Nasıl döneceğin mi doğduğun topraklara
Aşık olup, üşüdüğün
Haykıramamak mı imdat diye
Şeytanın bile unuttuğu topraklarda
Umutsuz bir şehirde, çıkışı olmayan; acılar cebimde taşıdığım çünkü sırtımda kitaplarım
Kırmızı bir bahar soluk akşamlarda, tozlu toprak bir yolda
Korkarken uçurumdan aşağıya bakmaya
Ölümmü düşündüğün geride bırakacakların mı
Nasıl döneceğin mi doğduğun topraklara
Aşık olup, üşüdüğün
Haykıramamak mı imdat diye
Şeytanın bile unuttuğu topraklarda
22 Eylül 2009
ne buldum, ne uslandım...
Savrulup durmaktan perişan düşene dek yaşar insan, aramaktan hiç vazgeçmez kitaplardaki aşkı arar, mutluluğu arar; saçlarını uzatır benim gibi masallara özenip. Hep ister insan, yetinmek sözlükte yazmaz, kendi durumunu iyileştiremeyecekse başkalarınınkini kötü olsun ister, göreli olarak iyi olabilmek için. Hepimiz kötülük için yaratılmışız, bencil olmak için; ya üzüldüğümüzden durmadan acı çektiğimizden öğrendik kötü olmayı acımasız olmayı doğal seleksiyondan kurtulmak için. Hayallerinin peşinden koşamaz kimse tamamen birşeyler eksik kalmalıdır mükemmel aşk mükemmel vücut, mükemmel aşık aynı anda var olmaz hepsi var olsada mutluluk var olmaz, herşeyi olan mutlu olabilir mi? Hiçbirşeyi olmayan ağlayabilir mi? Ağlamaktan ölebilir mi insan? Çok ağzını açarsa dudakları kopabilir mi? Kusursuz gerçekten var mı? Hatasız kul gibi, hata yapmak insana özgüyse hatalarımızdan neden bu kadar acı çekeriz, neden ölesiye pişman oluruz? Küçük anlar, küçük kararlar hayatımızı değiştirebilir mi gerçekten, kelebek etkisi var mı yoksa kendimizi mi kandırıyoruz hala daha fazlasını istediğimiz için
Rastgele birini iki kere görebileceğimiz doğru mu? Dünyadaki en uzak kişi bana 6 kişi mesafede mi, öyleyse bu en uzak kişi kim?
Bana en uzak kişi kendimden başkası olamaz, insan yaşadıkça öğrenir kendini, yaşadıkça değişir ve kendini yeniden öğrenir; kendi tanıma serüvenini bitirememiş biri başkalarını tanıyabilir mi? Başkasını anlayabilir mi?
Yanı başında aç uyuyan çocuğu göz ardı edip çevreyi kurtarabilir mi gerçekten, kutup ayılarını?
Bunlar cevabını aradığım sorular değil, soru işareti koyup koymama konusunda tereddüt etsem de. Şuanda ki en büyük sorum yarın sabah kaçta uyanacağım daha doğrusu sabah mı öğlen mi uyanacağım.
Günün beni götürdüğü yere gitmek istiyorum, kaybolmak bazen yeniden başlamak, yeniden gelmek dünyaya…Küçük mucizeler istiyorum bugün yaşadığım gibi bilmediğim yabancı bir şehirde saatçi ararken öylesine bir sokağa girip saatçiler çarşısında bulmak istiyorum kendimi, aşk bana gelsin çok beklemesin, mutluluk neden bu kadar rötar yaptı anlamak istiyorum mutluluk geldiğinde ona soracak çok sorum var, ona nasıl bu kadar kişinin peşinden koştuğunu soracağım, nasıl bu kadar popüler olduğunu ve nasıl bu kadar ulaşılmaz olduğunu, eğer öğrenebilirsem dünyanın en arzu edilen kadını ben olacağım, çünkü mutluluk aşk gibi aşık gibi ulaşılması zor ve geçici.
Her şeyi biz yarattık tüm kavramları, hedefleri biz koyduk dünyayı biz kirlettik ozon tabakasını deldik uzayı çöplük yaptık, insanları açlıktan öldürdük, köpekleri ezdik arabalarımızla tekme attık arabamız yoksa çünkü zarar vermek nefes almak gibidir sadece birkaç organ ya da en azından bir ağız ve dil kafi gelir, çok kalpler kırdık, çok üzdük kendimizi,
Tüm bu yazdıklarıma rağmen ben yarın yine aynı hatalarımla aynı özlemlerimle uyanacağım hiçbir şeyi değiştirmeden, değiştiremeden…
Rastgele birini iki kere görebileceğimiz doğru mu? Dünyadaki en uzak kişi bana 6 kişi mesafede mi, öyleyse bu en uzak kişi kim?
Bana en uzak kişi kendimden başkası olamaz, insan yaşadıkça öğrenir kendini, yaşadıkça değişir ve kendini yeniden öğrenir; kendi tanıma serüvenini bitirememiş biri başkalarını tanıyabilir mi? Başkasını anlayabilir mi?
Yanı başında aç uyuyan çocuğu göz ardı edip çevreyi kurtarabilir mi gerçekten, kutup ayılarını?
Bunlar cevabını aradığım sorular değil, soru işareti koyup koymama konusunda tereddüt etsem de. Şuanda ki en büyük sorum yarın sabah kaçta uyanacağım daha doğrusu sabah mı öğlen mi uyanacağım.
Günün beni götürdüğü yere gitmek istiyorum, kaybolmak bazen yeniden başlamak, yeniden gelmek dünyaya…Küçük mucizeler istiyorum bugün yaşadığım gibi bilmediğim yabancı bir şehirde saatçi ararken öylesine bir sokağa girip saatçiler çarşısında bulmak istiyorum kendimi, aşk bana gelsin çok beklemesin, mutluluk neden bu kadar rötar yaptı anlamak istiyorum mutluluk geldiğinde ona soracak çok sorum var, ona nasıl bu kadar kişinin peşinden koştuğunu soracağım, nasıl bu kadar popüler olduğunu ve nasıl bu kadar ulaşılmaz olduğunu, eğer öğrenebilirsem dünyanın en arzu edilen kadını ben olacağım, çünkü mutluluk aşk gibi aşık gibi ulaşılması zor ve geçici.
Her şeyi biz yarattık tüm kavramları, hedefleri biz koyduk dünyayı biz kirlettik ozon tabakasını deldik uzayı çöplük yaptık, insanları açlıktan öldürdük, köpekleri ezdik arabalarımızla tekme attık arabamız yoksa çünkü zarar vermek nefes almak gibidir sadece birkaç organ ya da en azından bir ağız ve dil kafi gelir, çok kalpler kırdık, çok üzdük kendimizi,
Tüm bu yazdıklarıma rağmen ben yarın yine aynı hatalarımla aynı özlemlerimle uyanacağım hiçbir şeyi değiştirmeden, değiştiremeden…
mısra
Sildiğim tüm satırlar, tüm gözyaşları
Bütün geceler ve aşıklar
Hatalarım yinelediğim sözlerim durmadan
Bütün geceler ve aşıklar
Hatalarım yinelediğim sözlerim durmadan
yol
Garip bir yoldayım, lambaların aydınlatmadığı
Gecenin bitmeyip, uykunun uğramadığı
Geçmiş ve gelecek arasında, kendimde boğulmuş
Zamana hapsolmuş,
Unutulmuş bir yolda
Herkesin geçip kimsenin dönmediği
Gecenin bitmeyip, uykunun uğramadığı
Geçmiş ve gelecek arasında, kendimde boğulmuş
Zamana hapsolmuş,
Unutulmuş bir yolda
Herkesin geçip kimsenin dönmediği
16 Eylül 2009
eski hastalık
Bu gecelerin bir anlamı olmalı, aynı satırları durmadan okuduğum;
Dipsiz bir kuyu düşün; bir taş atsan duyamazsın sesini bilemezsin boş mu dolu mu bilemezsin girsen çıkabilir misin; sevsen kurtulabilir misin
-kurtarabilir misin-
Dipsiz bir kuyu düşün; bir taş atsan duyamazsın sesini bilemezsin boş mu dolu mu bilemezsin girsen çıkabilir misin; sevsen kurtulabilir misin
-kurtarabilir misin-
15 Eylül 2009
kent
Maybe this time it won't heal-
Maybe this time it will bleed until i am free
"kent"
adımı küçük harflerle yazsam -onlar gibi- sesimi duyar mı başka diyarlarda yaşayan insalar varlığından bile haberdar olmadığım; dinlerler mi beni bir gün batımında evlerine doğru giderken
kim hatırlar bizi ölümümüzden üç kuşak sonra
hayat, var olmak için çok kısa; ölmek için çok uzun
Maybe this time it will bleed until i am free
"kent"
adımı küçük harflerle yazsam -onlar gibi- sesimi duyar mı başka diyarlarda yaşayan insalar varlığından bile haberdar olmadığım; dinlerler mi beni bir gün batımında evlerine doğru giderken
kim hatırlar bizi ölümümüzden üç kuşak sonra
hayat, var olmak için çok kısa; ölmek için çok uzun
07 Eylül 2009
güney yarım kürede kış
Sıcaktan şikayet edenleri kıskandığım birgün bugün,
Soğuk bir akşamda baharı beklerken, hiç gelmeyen
Mevsimler ters burda,
İnsanlar bir telaşta
Penceresiz odalarında Buenos Aires'in,
çatısız kışlarında gri -gariban şehrin
Uzakta, dünyanın ucunda...
Soğuk bir akşamda baharı beklerken, hiç gelmeyen
Mevsimler ters burda,
İnsanlar bir telaşta
Penceresiz odalarında Buenos Aires'in,
çatısız kışlarında gri -gariban şehrin
Uzakta, dünyanın ucunda...
02 Eylül 2009
başlangıç
Blog adresini bulmak başlıbaşına bir dertti, modern dünyada hiçbir şeyi ilk düşünen siz olamıyorsunuz, birileri hep önce davranmış oluyor sona kalan dona kalmıyor belki ama saatler geçiriyor isim bulmak için yaratıcılığının tüm sınırlarında.
Bir de tembellik hastalığı var, hayallerin önündeki en büyük engel ve zaman en büyük düşman, kum saatini izler gibi geçiyor hayatım hayret içinde gözlerimi alamadan olduğum yerden kıpırdamadan.
Belki de kıpırdadım hem de çok, iki sene öncesine kadar inanamayacağım bir hayale daldım, yine tembellik hastalığında muzdarip olsam da
Tüm başlangıçlar zormuş, ama başlamak bitirmenin yarısıymış; hayallerin bitmemesi dileğiyle, görülecek yerler ve tadılacak şaraplar için
Bir de tembellik hastalığı var, hayallerin önündeki en büyük engel ve zaman en büyük düşman, kum saatini izler gibi geçiyor hayatım hayret içinde gözlerimi alamadan olduğum yerden kıpırdamadan.
Belki de kıpırdadım hem de çok, iki sene öncesine kadar inanamayacağım bir hayale daldım, yine tembellik hastalığında muzdarip olsam da
Tüm başlangıçlar zormuş, ama başlamak bitirmenin yarısıymış; hayallerin bitmemesi dileğiyle, görülecek yerler ve tadılacak şaraplar için
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)