Kaderimiz çizilmiş ilk çığlığımızla, bırakamak için çok geç hayatı
olmamamız istenilene inanmışız o sanmışız kendimizi unutmuşuz renkleri unutmuşuz sesleri geceyi, düşleri
hayatın seni savurduğu yere bak, gelmek istediğin diretemeyip
bizi satın almış dünya, farklı olmaya çalışırken bile akıntıda boğulmuşuz
yine de korkuyoruz çünkü akıl hastaneleleri başarısız denemelerle dolu
-bugün değişmek için çok mu geç, çok mu erken?