27 Ekim 2015

İki Ayak


Her düştüğünde kalkmalıymış ya insan
Ya iyileşmeden kırıkları, kabuk bağlamadan yaraları
yeniden düşerse

Ya hiç iki ayağımız üzerine kalkamıyorsak
daha kötüsü kalkamayacaksak
Surunmeli mi yasamlar

23 Ekim 2015

Çamur

Çamur'un yokluğuna alışmak çok zor,
Kardeşimin dediği gibi ben Çamur ona gitmiş o da bana gelmiş gibi yapmak bir nebze
Eve dönünce Çamur'un karşılamayacak olması, önce sevinip sonra da bu kadar zamandır neredeydin diyip Merve'ye sokulmayacak olması çok zor.
Yemek yerden sürekli viyaklıyan vermeyince bağırıp beni döven Çamur olmadan çok zor

Nereye dönsem Çamur var, tüm resimlerimde, yazılarımda, düşlerimde ve günlerimde. Eve dönmek demek pijamalara kavuşmak değil, Çamur'a kavuşmak demekti. Sıcak yaz günlerinde vantilatörün serinletici alanını paylaşamadığımızdan birbirimize yapışmak, kışları benim onu yorganın içine alıp soba niyetine kullanmam demekti.

Çamur demek yemeğinin bir parçasını hep onun onun için saklamak, uyanınca günaydın demeden Çamur'u çağırmaktı. Çamur bizim her şeyimizdi. Nice badireler atlatan evimizde yanımızda kalan, hepimizi kollayan bir candı. Çamur aileydi.

Çamur hepimizi büyüttü, Merve'yi, babamı, beni. Ayaklarımın üzerinde durana kadar beni bekledi; sona ben kalmıştım; artık görmeyen gözleri, yorgun patileriyle sabretti. Herkesi güvende bıraktığından emin olana kadar bekledi. Sonra uyudu,

Çamur mutlu öldü, sevdikleriyle, sevilerek.